Hoi..

Wouter is een gewone jongeman die opgroeit in de Haagse Schilderswijk en graag buiten speelt. Ik was zo’n onhandelbare puber die zich nergens iets van aantrekt en op zoek is naar zijn eigen identiteit en plek in de wereld. De relatie van mijn ouders staat flink onder spanning en de ruzies thuis eindigen vaak in geweld. Op mijn 14e loop ik van huis weg en beland ik in een kindertehuis. Ik begin te blowen, drink soms een biertje en al gauw gaat het van kwaad tot erger. Tenslotte word ik van de middelbare school gestuurd en met een rode kaart uit het tehuis gezet. Ik raak de grip op mijn leven kwijt en breng mijn tijd door met het gebruik van cocaïne en blowen tot ik nauwelijks meer zonder kan.

Op mijn 21e worden mijn vriendin en ik de kersverse ouders van een prachtige zoon maar we kunnen de zorg voor hem niet zelfstandig dragen.

Jeugdzorg bepaalt dat Vincent naar een tehuis moet en anderhalf jaar later wordt hij in een pleeggezin geplaatst. Dit is teveel voor me, ik kan het allemaal niet meer aan en als de relatie met mijn vriendin dan ook nog eens instort duurt het niet lang of ik raak verslaafd aan heroïne. Ik beland in een methadonprogramma en ben 27 jaar als ik op straat word gezet en al mijn spullen kwijtraak. Na bijna 5 jaar zwerven en junken in Den Haag beland ik tenslotte na 15 jaar verslaving in de gevangenis. Daar bid ik tot God en zie ik het licht.. ..ik besluit om te gaan afkicken.. ik heb geen keus .. het moet ècht anders of ik ga dood … !?!

In de gevangenis ga ik letterlijk door een hel van ontgiften en ontwennen, ik ben maandenlang doodziek en kan voor geen meter slapen, altijd maar rillen en me opgejaagd voelen. Dan komen al mijn onderdrukte gevoelens weer terug. Eerst de enorme pijn en het verdriet en dan een enorm schuldgevoel om alles wat ik door mijn gedrag verknoeid en verloren heb…

Tegenwoordig realiseer ik mij steeds meer dat mijn geschiedenis nogal extreem is en dat het een Godswonder is dat ik nog leef. Ik besef dat ik letterlijk door het oog van de naald ben gekropen maar het zijn tegelijk omstandigheden waar velen in hun leven, direct- of indirect te maken krijgen of misschien zelfs al  jaren mee worstelen.

Mijn herstel draait vooral om het terugvinden van het vertrouwen in mijzelf, het verdienen van een plek in de maatschappij en er weer bij mogen horen. Herstellen was voor mij de kunst uitvinden van de juiste keuzes maken, van eigen baas durven zijn, van hopen weer gezond en clean te kunnen worden, van groeien in mijn eigen kracht en leren weer op mijzelf te kunnen vertrouwen. Er is moed voor nodig om weer op eigen benen te durven staan en een nieuw leven te omarmen in vrijheid met mijn verdriet en mijn succesverhaal !!

In de bajes bid ik tot God of Hij mij er doorheen wil slepen en of Hij mij wil helpen weer in een ander leven te geloven. Ik bid om de kracht mij vrij te maken van mijn verslaving en na anderhalf jaar gevangenis mag ik naar Triple-Ex, een therapeutische kliniek vlak aan zee waar ik ruim een jaar moet knokken om mijn leven weer op de rails te krijgen.

Ik herinner me nog als de dag van vandaag hoe ik op het strand overweldigt werd door het onbeschrijfelijke gevoel van vrijheid. Zonder gevangenismuren om me heen. zonder de angst en paniek om altijd maar weer doodziek te worden als de drugs uitgewerkt is en met een ‘schone lei.’ Ik woon nog een jaar lang met begeleiding en ga ook weer aan ‘t werk. Eerst in de bouw, toen bij de reiniging, later op de taxi en als verkeersregelaar. Ik huur weer een eigen woning en ik ben zo blij om weer mee te mogen doen in de maatschappij en er weer helemaal bij te horen..

Tegenwoordig werk ik al een aantal jaar als Ervaringsdeskundige en Woonbegeleider in de Geestelijke Gezondheidszorg bij Stichting Phusis. Ik werk met zeer kwetsbare en beschadigde mensen die op allerlei gebieden tegen psychosociale beperkingen aanlopen waar ze vaak niet of nauwelijks tegen opgewassen zijn. Er is veel geduld en liefde voor nodig om deze mensen te begeleiden en ik ervaar met de dag meer voldoening in mijn werk ook al is het vaak best pittig.

In 2012 ben ik opa geworden en het contact met mijn zoon is weer grotendeels hersteld. Ik mag meer en meer genieten van m’n lieve kleindochter en alles wat het leven mij nog te bieden heeft. Ik volg momenteel een mooie opleiding in NLP en Systemisch werk bij Phoenix in Utrecht en ik timmer met plezier aan mijn toekomst door middels Way-of-Life, de basis te leggen voor een mooie community en een praktijk als coach. Ik hoop op deze manier mijn steentje bij te dragen aan de levenslust en het proces van heel worden van gewone mensen die net als ik om wat voor reden dan ook in zwaar weer terecht zijn gekomen en houvast zoeken… Way-of-Life is er voor deze mensen..!